Nie chcę perfekcji. Chcę szczęścia

Znacie te wszystkie mądrości z gadżetów dostępnych w sklepach? Te wszystkie naklejki na ścianę, ramki, świece, koszulki z motywującymi treściami? Oczywiście najlepiej w języku angielskim, bo takie się sprzedają. Nie mam absolutnie nic przeciwko temu, sama chętnie bym kilka takich ozdób kupiła (chociaż niektóre zabijają mnie swoją tandetnościa :)). I właśnie jedna z nich wpadła mi w oko podczas wczorajszych zakupów. Moją uwagę przyciągnęła nie sama świeca, a napis na niej. 

Nie chcę perfekcyjnego życia. Chcę szczęśliwego życia.

I to była kwintesencja moich ostatnich przemyśleń. Wszystko, co dogłębnie analizowałam, układałam sobie w głowie ma wydźwięk w tych kilku słowach.

Każdy z nas chciałby mieć piękne życie. Mogę się założyć, że w marzeniach widzicie siebie szczęśliwych, z bliskimi obok, panuje sielanka. Oczywiście, nikt nie myśli o problemach. Najlepiej jakby ich nie było, więc często je ukrywamy. Przed sobą i innymi. Tylko nie o to w tym wszystkim chodzi. Nie musi być przecież cały czas słodko i cukierkowo. Życie nie jest tylko pasmem sukcesów. Każdemu z nas coś czasem nie wyjdzie.

Do jakiegoś czasu też chciałam być perfekcyjna. Nie mówiłam innych o tym, co mi przeszkadza. Chciałam żeby wszystko było idealne, milczałam kiedy coś mi nie pasowało. I to mnie pogubiło. Omijanie problemów nie sprawiło, że zniknęły. To są takie sprytne bestie, które karmią się czasem. Narastają wraz z naszą ignorancją. Pozornie drobna rzecz, której wyjaśnienie zajęłoby jakieś 5 minut może przekształcić się w coś, co zrani nas na lata. Strach przed okazywaniem emocji, zamknięcie się w sobie, chęć zrobienia wszystkiego samemu. Właśnie to prowadzi nas do autodestrukcji. Nawet jeżeli robimy to w dobrej wierze. Nie chcemy zwyczajnie zawracać komuś głowy czy psuć szczęścia.

Wydaje nam się, że wszystkie nasze relacje powinny być perfekcyjne. Związki, przyjaźnie, stosunki w rodzinie. Chcemy dla innych jak najlepiej. Staramy się czasem aż za bardzo, unikamy rozmów o tym, co trudne. Wydaje nam się, że w ten sposób uszczęśliwiamy innych i budujemy na dobrym fundamencie. Prawda jest zupełnie inna.

To pewnie banalne porównanie, ale gdyby nie deszcz nie cieszylibyśmy się tak ze słońca, gdyby nie ból nie wiedzielibyśmy jak dobrze jest wtedy, gdy dobrze się czujemy, gdyby nie kłótnie to godzenie się nie byłoby tak dobre. I dotyczy to całego życia. Ono nie ma być perfekcyjne. Ma być szczęśliwe. Każdy z nas popełnia czasem błędy. Czasem takie, które ranią innych do głębi. Tylko nie chodzi o to, żeby ich nie było, bo to niemożliwe. Chodzi o to żeby się do nich przyznać. Umieć pokazać skruchę. 

Tak samo, kiedy jesteśmy tą drugą stroną, tą jest zraniona. Jeżeli coś wam przeszkadza to mówcie o tym. Tłumaczcie, rozmawiajcie, rozwiązujcie wspólnie. Nikt nie jest z tytanu i każdy ma słabą chwilę. Ważne żeby to nie urosło do niesamowitych rozmiarów.

Nie zawsze wszystko będzie tak, jak sobie to wymyśliliśmy. Życie bardzo szybko weryfikuje nasze plany. Nie znaczy to, że będzie źle. Perfekcja jest męcząca. I nieosiągalna. Bądźcie szczęśliwi.

Mam wszystko co trzeba.

Wzięłam do ręki dziś moja rękę

Myślałam ze to za tobą tęsknie

Ale się okazało ze jednak nie

Tak bardzo brakowało mi mnie.

Wiedziałam, że coś tutaj dzisiaj napiszę. W końcu mam wolny wieczór, butelkę wina w lodówce i perspektywę pakowania na wyjazd. Nie wiedziałam tylko do końca o czym napisać, bo wszystko takie patetyczne. I z pomocą przyszedł mi jak zwykle niezawodny youtube. Przypomniałam sobie o tej piosence. Jeszcze w wykonaniu Pawła Izdebskiego... Chociaż oryginał też uwielbiam. Do rzeczy Magda, do rzeczy...

Nie byłabym sobą gdybym nie skojarzyła tej piosenki z moim ukochanym serialem, a konkretnie z Grey's Anatomy.

Od liceum jestem zakochana w bohaterach, których stworzyła Shonda Rhimes. Nie było chyba takiej sytuacji życiowej, która by nie spotkała tytułowych chirurgów, od podtopień, poprzez bomby aż po katastrofy lotnicze. O tym innym razem...

Bardziej chciałabym odnieść się właśnie do słów piosenki i sytuacji z serialu. W skrócie mogę powiedzieć, że jedna z głównych bohaterek zatraciła się w swoim życiu dla bliskich, głównie dla męża. Zapomniała o tym, że to ona jest swoim własnym Słońcem. Centrum swojego życia.

Mam wrażenie, że coraz więcej ludzi tak robi. Zatracają się dla innych. Nie mówię tutaj tylko o tych w związkach, bo takie relacje występują też w rodzinach, wśród znajomych czy przyjaciół. Dajemy sobie wmówić, że czegoś nam brakuje, że nie jesteśmy wystraczająco dobrzy. Nasze poczucie własnej wartości uzależniamy od drugiej osoby. Jest nam źle samym ze sobą. 

Tylko czy o to w życiu chodzi? Przecież każdy z nas powinien być sobie szefem i swoje dobro stawiać na pierwszym miejscu. Za często o tym zapominamy. A moment otrzeźwienia przychodzi w samotności. Kiedy już myślisz, że gorzej być nie może. Kiedy nie masz siły. I siadasz sam. Idziesz na spacer. Jeździsz autobusem bez celu. Kiedy szukasz sobie zajęcia żeby tylko nie myśleć. "Lubię ten stan, rozkoszne sam na sam" jak śpiewa Nosowska. Tak powinno to wyglądać.

Nazywam się niebo

Mam wszytko co trzeba

To ja jestem księżyc i słońce

Choć usta masz miękkie

I ciało gorące

Zasypiasz a ja dalej biegnę

Z tego musisz sobie zdać sprawę. Ty jesteś Słońcem. I Księżycem też. Masz swój blask i go odbijasz. Nie możesz być tylko jednym z nich. Odbijając cudzy blask tylko się krzywdzisz, nie masz poczucia własnej wartości. A jedynie błyszcząc krzywdzisz innych. Musisz znaleźć złoty środek. Być sobie sterem, zakrętem, wkrętem i śrubokrętem. Życ z innymi, ale w zgodzie ze sobą. 

I pewnie jak zwykle jest chaotycznie. I pewnie nie tak jak sobie myślałam. Ale chyba przekazałam co myślę. Ktoś może być najwspanialszy na świecie dla was, ale wciąż to tylko ktoś. Wy jesteście najważniejsi.

nie spisuj znajomości na straty.

Zachciało mi się dzisiaj napisać. Tylko nie wiem o czym. Znalazłam mój stary zeszyt z inspiracjami z początków bloga. Niby sporo tematów do opisania, ale wszystkie jakieś takie cieżkie, takie nie na dziś. Bo dziś jest pięknie. Złapałam trochę słońca, ruszyłam się trochę z domu, wysiliłam komórki mózgowe, nawet zrobiłam lekki makijaż i ułożyłam włosy. To naprawdę fajna sprawa :)

A teraz leżę i myślę o kawie, o kimś z kim tę kawę możnaby wypić. O kawałku ciasta czekoladowego, które czeka w lodówce i będzie idealne do wspomnianej już kawy. O muzyce, która mi pogrywa gdzieś w tle. Panie Rogucki, robisz mi idealne popołudnie. Takie bezkarne i cytrynowe. Nigdzie się dzisiaj nie spieszę. Nie układam dziś nic. Pranie zaczeka, kurz też. Nie musi być idealnie. Jest wystarczająco pięknie. 

Myślę też o ludziach, których znam i o czasie. Bo czy czas i rozłąka to powód żeby się stracić na zawsze? Kiedyś myślałam, że jak nie mam czasu się widywac z ludźmi to te znajomości nie przetrwają. Jak bardzo się myliłam! W sobotę jadę do koleżanki, której nie widziałam... hmm. chyba cztery lata. A i wcześniej nie widywałyśmy się jakoś często. Samej przed sobą ciężko mi się przyznać, że już spisywałam tę znajomość na straty. Myślałam, że będzie tak jak do tej pory. Sporadyczne rozmowy na Facebooku, kilka zdań raz na rok. I wieczne niezgranie z terminami. Dzięki Bogu, myliłam się ogromnie. Krótka wymiana zdań i jadę. Zapakuję kilka szmatek, jakieś kosmetyki i spędzę dwie godziny w pociągu relacji Warszawa-Łódź. I już dzisiaj wiem, że wrócę z walizką o wiele cięższą. Bo pełna będzie wspomnień :).

Nie muszę przecież widywać się z kimś codziennie żeby być z nim blisko. Ba, czasem i dwa razy w roku starczą. Są znajomości, które odpowiednio pielęgnowane dają wiele radości. Ważne żeby zdawać sobie sprawę, że ta druga osoba nie zawsze ma czas się spotkać. Czasami z powodu obowiązków, a innym razem ze zwykłego lenistwa. I to też trzeba wybaczyć. Życie jest za krótkie żeby siebie wzajemnie tracić. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy wystarczy chwila żeby do kogoś napisać, czy zadzwonić.

Także ważna lekcja na to leniwe popołudnie. Nawet jeżeli ktoś nie ma dla Ciebie czasu, po raz kolejny odwołał spotkanie, albo zwyczajnie ciężko Wam się zgrać z terminami to nie oznacza końca świata. Ani końca znajomości. Warto też spojrzeć na to z innej strony. Im dłużej się nie widzicie tym więcej do opowiadania. A opowieściom najlepiej towarzyszy dobra kawa. I dobre jedzenie. I dobre wino. I czasem w kilka godzin można nadrobić kilka lat. Tylko trzeba chcieć.

Miało być o niczym, a jak zwykle wyszło o czymś konkretnym. Dlatego tak lubię to swoje pisanie, nawet o bzdurach. I od razu mi lepiej. A zaraz dodam do tego kawę i ciasto. I nic mi już nie będzie straszne. Nawet chmury za oknem... 

O językach miłości słów kilka...

Dawno już mnie nie było. Nie było czasu, tematów, inspiracji. Dzisiaj w końcu obejrzałam konferencję ojca Adama Szustaka o której myślałam już dawno. Opowiedział mi o niej dobry kolega kilka miesięcy temu. Chodzi o konferencję wygłoszoną w Krakowie o tym jak się dogadać w związku. O TUTAJ możecie sobie ją obejrzeć. I nadaje się o ona nie tylko dla wierzących, bo zawiera prawdy które działają we wszystkich związkach. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że można podpiąć pod zawarte tam informacje wszystkie relacje ludzkie. Oczywiście głównie damsko-męskie, ale nie o tym miało być.

W swojej konferencji ojciec Szustak poruszył ważną sprawę jaką są języki miłości. I na nich chcę się dzisiaj skupić. Najważniejsze, czyli czym one są. To tak jakby porównać człowieka do jakiegoś pojemnika, a wspomniane języki miłości do substancji go wypełniających. Tak jak pudełka do przechowywania żywności (szczególnie znane studentom :)). Są ich różne rodzaje: takie które można mrozić, do ciepłego jedzenia, z funkcją termosu, albo schładzania. Mogłabym wymieniać tak jeszcze wiele, ale chodzi o sam fakt pokazania przeznaczenia tych produktów. Każde ma inne. Oczywiście, pojemnik do mrożenia równie dobrze sprawdzi się do przechowywania w szafkach lub w lodówce. Z tym, że został stworzony z tym jednym konkretnym przeznaczeniem. Tak samo jest z ludźmi. Każdy z nas ma ukształtowany swój język miłości, czyli sposób w jaki odbiera miłość. Czuje się kochany kiedy inni traktują go w konkretny sposób.

Można wyróżnić pięć języków. Pierwszy z nich to "język akceptacji". Ja bym go nazwała językiem komplementów, chociaż może to zbytnie uproszczenie, ale tak łatwiej zrozumieć. Posiadają go ludzie, którym największą przyjemność sprawiają słowa. Czują się kochani i docenieni, kiedy ktoś ich chwali. To słowa podkreślają ich wartość. Zauważenie prostych czynności, pochwalenie, komplement. Taka osoba potrzebuje żeby zobaczyć jej starania i docenić je SŁOWAMI. To jest ta substancja, która wypełnia jego pojemnik.

"Język spędzania czasu" ma bardzo wymowną nazwę. Tutaj substancją jest CZAS połączony z UWAGĄ. Osoby te czują się kochane, kiedy zwraca się na nie uwagę. Nie sztuką jest siedzieć w jednym pokoju i patrzeć się w telewizor czy telefon. Osobą, które mają ten język chodzi o koncentrowanie na nich swojej uwagi. Wspólne aktywności, rozmowy, wyjścia, zainteresowania. Nie chodzi o siedzenie obok siebie, ale zwracanie na siebie uwagi.

Trzeci z języków to "służby". Nie brzmi to może altruistycznie i ociera się o egoizm, ale to tylko pozory. Tutaj ważne są CZYNY. Takie pojemnik napełnia się kiedy ktoś sprawia im przyjemność robiąc coś dla nich. Gotując obiad, sprzątając w domu, zawożąc gdzieś... Można wymieniać w nieskończoność. To taka jakby odwrotność "języka akceptacji''. Tutaj słowa nie mają aż takiego znaczenia, a czasami mogą powodować odwrotny skutek. Dla takiej osoby ważniejsze od usłyszenia ''Kocham cię, jesteś piękna'' jest zobaczenie tego w rzeczywistości. Wtedy gdy otwierasz jej drzwi, pomagasz nieść zakupy, gdy gotujesz jego ulubioną zupę, albo pierzesz mu koszule. Nie chodzi oczywiście o zatracanie się w tym i usługiwanie, ale dla tych osób pewne czynności są równoznaczne z okazywaniem miłości. 

''Język prezentu'' dotyczy tych, którym potrzebna jest MATERIALNOŚĆ. Nie należy tego mylić z materializmem, który z miłością niewiele ma wspólnego. To nie muszą być wielkie rzeczy, ale ważne żeby można było ich dotknąć. Bukiet kwiatów, drobnostka, polny kwiatek zerwany na spacerze, liścik zostawiony w domu/plecaku/torbie i tak dalej... Chodzi o sam kontakt fizyczny, coś co można dotknąć, obejrzeć, schować, przetrzymać. Myślę, że tacy ludzie to trochę sentymantaliści. Gromadzą małe pamiątki, czują się wyjątkowo otoczeni przedmiotami. I jeszcze raz zaznaczę, niekoniecznie drogimi. Ważne, że te rzeczy są wypełnione uczuciem. Czasem zasuszony kwiatek po latach ma większą wartość niż złoty łańcuszek.

I na koniec chyba mój ulubiony ''język dotyku''. Odbieranie miłości przez KONTAKT FIZYCZNY. Absolutnie oddzielony od seksualności (jak podkreśla ojciec Szustak, to mamy wszyscy, bez względu na język miłości). Tutaj, podobnie jak wyżej, liczy się zetknięcie, poczucie. Tylko nie przedmiotu, a ciała drugiej osoby. Przytulanie, złapanie za rękę, poprawienie opadającego kosmyka włosów... Mogłabym tak wymieniać i wymieniać. Nie chodzi o to by być do takiej osoby ciągle przyklejonym, ale nie można zapominać o tym dotyku. To mogą być subtelne gesty, ale najważniejsze żeby były.

I koniec wyliczanki. Słowa, czas i uwaga, czyny, materialność, kontakt fizyczny. Pięć rodzajów pojemników. I każdy ma tylko jeden. Oczywiście, każdy chce być adorowany, chce żeby mu poświęcac czas, dawać prezenty, wyręczać czy dotykać. To nie ulega dyskusji, ale tylko jedna forma jest najważniejsza. Wtedy jest nam najlepiej, czujemy się naprawdę kochani.

Jak nietrudno zauważyć, z związkach niezwykle rzadko bywa, że dwie osoby mają ten sam język miłości. Często przez to dochodzi do nieporozumień, bo chcemy być dla drugiej osoby jak najlepsi. Tylko nie robimy tego w najlepszy sposób. Wydaje nam się, że to co dobre dla nas jest też dobre dla drugiej osoby. Tutaj nie sprawdza się zasada; Traktuj innych jak sam chciałbyś być traktowany. To, że Ty kochasz prezenty nie znaczy, że są najważniejsze dla drugiej osoby. Może często słyszysz komlementy, ale nie działają one na Ciebie aż tak bardzo, bo zamiast słów chciałbyś wspólnie spędzonego czasu. Musisz dowiedzieć się, jaki masz język miłości i jaki ma ważna dla Ciebie osoba. Wtedy wiele się uprości. Nie pozwól by wasze pojemniki pozostały puste, bo to oddali Was od siebie.

Na koniec krótkie zadanie domowe i wskazówka ode mnie. Dowiedz się jaki masz język miłości. Jak? Najprościej. Zastanów się kiedy czujesz się najbardziej kochaną osobą na świecie. Co sprawia, że dzień staje się lepszy. A później o tym kiedy czujesz się źle, czego Ci w takim momencie brakuje. I dowiedz się jaka jest Twoja substancja dopasowana do pojemnika. Spytaj o to samo bliską Ci osobę. Porozmawiajcie, wyjaśnijcie sobie. Będzie Wam łatwiej okazywać uczucia wiedząc, czego oczekuje druga osoba. 

A tymczasem ja się żegnam, nie wiem na jak długo tym razem :).

lepszy gołąb na dachu niż wróbel w garści.

Nagle przychodzi taki dzień kiedy przestajesz się wszystkiego bać. Kiedy jesteś spokojna o swoją przyszłość. Kiedy wiesz, że to co było traci na znaczeniu. Nie jesteś już tą samą osobą, jaką byłaś jeszcze kilka dni wcześniej. Stajesz się w pewien sposób obojętna. I gotowa. Na swoje życie.

Już dawno chciałam napisać tego posta, ale w zasadzie nie wiedziałam jak się do tego zabrać. Mam nawet w wersjach roboczych pierwsze zdania tego, co chciałam napisać. Jakoś mniej więcej z połowy marca. Długo zajęło mi ułożenie sobie w głowie tego, co chcę przekazać. 

Chodzi o to żeby przestać się babrać w przeszłości. Przestać marnować swój czas. Ale to wszyscy wiedzą, taka prawda oczywista. Tylko nikt nie mówi, że trzeba przestać się babrać w przyszłości. Przestać myśleć o tym, co by było gdyby. Przestać układać scenariusze, wymyślać możliwe opcje. Przestać czekać na ludzi, którzy nigdy się nie zmienią.

Sama pogubiłam się między tym, czego chciałam a tym, o czym myślałam, że tego chcę. To wbrew pozorom bardzo cienka granica. Czasami człowiek uczepi się jednej myśli, wizji, innego człowieka. I za nic nie chce puścić. Nawet jeżeli to go rani. Myśli, że na nic innego już nie zasługuje. Czas ucieka... Jak to mówią: lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu. A tymczasem jest zupełnie odwrotnie.

Szczerze? Kurczowo trzymałam się tego przysłowiowego wróbla. Marnej wizji szczęścia. Łapałam okruchy tego, co zostawało innym. I tworzyłam wielkie wizje w głowie. Szłam ulicą i wyobrażałam sobie swoją przyszłość. Nawet teraźniejszość tylko w innej "lepszej" wersji. I pewnie byłoby tak dalej gdyby mnie jedno wydarzenie nie złamało. Wtedy odpuściłam, chociaż jeszcze o tym nie wiedziałam. Wypuściłam mojego wróbla z garści i teoretycznie zostałam z niczym.

Na początku chyba chciałam tego wróbla gonić, ale z każdym krokiem coraz bardziej się męczyłam. I przyszedł dzień, po wielu długich tygodniach kiedy obudziłam się obojętna. Przestałam sama ze sobą grać w kotka i myszkę. Zaczęłam układać swoje życie. Zmieniłam wiele rzeczy, chociaż z boku tego nie było widać. Zaczęłam wstawać z uśmiechem na ustach. Zasypiać spokojnie. Odzyskałam mój spokój, bo postanowiłam być obojętna. Nie goniłam już za gołębiem. Nie zadowalałam się wróblem. Po prostu usiadłam w miejscu i żyłam tak jak powinnam. Póki co w tym trwam i mi się wspaniale udaje. Niczego nie wymagam, niczego nie szukam. I wam też tak radzę. Po prostu odpuścić. Nie zadręczać się. Nie szukać. Nie naciskać. Nie żyć w przeszłości i przyszłości. Tak będzie zwyczajnie dobrze.

A gołąb z dachu? Przyleci do was sam. Tylko musicie być cierpliwi i go nie straszyć.

Dlaczego my do cholery nie potrafimy się cieszyć?

Czasem mam wrażenie, że nie lubię się cieszyć. Ze szczęście mnie czasem drażni. Lubię wymyślić sobie banalny powód do kłótni, czy obrażenia się na bliskich. Tylko czy o to w tym wszystkim chodzi? I czy jestem w tym osamotniona?

Ogólnie, jako społeczeństwo, chyba nie lubimy się cieszyć. Nie lubimy tego okazywać. Wystarczy spojrzeć na to jaka muzyka jest najpopularniejsza i najbardziej uznana. Oczywiście ta smutna. O bólu, rozstaniach, cierpieniu. Z literaturą jest to samo. Wzruszają nas smutne historie, utożsamiamy się z ich bohaterami. Marzymy o wielkiej przygodzie, niczym z książki, nawet jeśli kończy się ona tragicznie. O poezji chyba nie muszę wspominać. Sama najlepiej zapamiętuję te smutne wiersze. I choć na pamięć znam nieliczne to chyba nietrudno domyślić się jaki mają wydźwięk...

Niby ulice pełne są ludzi, którzy się śmieją. Sama patrzę właśnie na radosnych ludzi w pociągu. Tylko co z tego kiedy często ta radość jest chwilowa i zaraz się kończy. Mam wrażenie, że nie potrafimy radości z dobrych chwil przełożyć na pozostałe sfery życia. Tak jakbyśmy stawiali gruby mur: tutaj wolno się cieszyć, ale trzeba to zrównoważyć i za chwilę już być smutnym.

Mój ukochany happysad śpiewa o takich właśnie Smutnych Ludziach. I każdemu polecam tego posłuchać, bo zachwyca swoją prostotą:

po prostu raj no a z wystaw tryska na nas świat
słońce maj chce się śpiewać
oj gorąco kolarzom w obcisłych sukienkach
po prostu raj no a z nieba sypie deszcz peelenów
tylko nie wiem czemu

Mijają mnie
Mijają mnie
Tylko smutni ludzie

Trafiają w samo sedno tego, co chcę powiedzieć. I nie tylko do innych, do siebie też. I pozostawię Was jedynie z krótkim pytaniem:

Dlaczego my do cholery nie potrafimy się cieszyć?

Ludzie, którzy nie powinni Ci się przytrafić

Są ludzie, którzy nigdy nie powinni Ci się przytrafić. Nie powinniście się nigdy spotkać, poznać, zaprzyjaźnić, pokochać. Są tacy ludzie, których najchętniej wyrzuciłbyś z pamięci. Tacy, którzy Cię gdzieś zranili. Pozostawili po sobie pustkę. Niektórzy z nich Cię złamali. I zostało tylko kilka drobiazgów po nich i parę gorzkich wspomnień. Zmienili Twoją pewność siebie w nicość. I leczyłeś się z nich długo. Może do tej pory mają na Ciebie wpływ.

Są ludzie, którzy nie powinni Ci się przytrafić. Bo ludzie się przytrafiają. Tak jak przytrafia się radość, czy cierpienie. I nawet jeśli czułeś się przy nich przez jakiś czas szczęśliwy to nie powinni być w Twoim życiu. Gdybyś mógł cofnąć czas to chciałbyś nigdy ich nie spotkać. Tak byłoby łatwiej. I szczęśliwiej. Wszystko byłoby poukładane, szczere, prawdziwe, radosne. Gdybyś tylko nie trafił na tę osobę.

Są ludzie, którzy nie powinni Ci się przytrafić... Jeszcze dwa dni temu myślałam nad tym zdaniem i byłam go pewna jak niczego na świecie. Uważałam, że to byłoby najlepsze wyjście, gdyby można  było cofnąć czas i nie spotkać pewnych osób. Nie tylko w moim życiu, ale też w życiu tych, których znam. Gdybyśmy niektórych ludzi nie spotkali to byłoby inaczej. Nie udałoby się im nas zranić. Tylko, że na adoracji wielkopiątkowej usłyszałam słowa pieśni, którą doskonale znam od wielu lat. I tym razem te słowa dotarły do mnie dosłownie. I pierwszy raz je prawdziwie zrozumiałam.

Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Panie. Byś został tylko Ty, byś został tylko Ty. Jedynie Ty.

I wtedy zdałam sobie sprawę, że Ci ludzie muszą Ci się przytrafić. Muszą Cię kruszyć, łamać, wypalać. Dzięki temu łapiesz inne priorytety. I chociaż po drodze często się gubisz, zatracasz w tym wszystkim to musisz to przeżyć. Chyba nigdy nie jestem bliżej Boga jak w tych momentach złamania. Kiedy wracam do Niego taka skruszona, wypalona. I nie mam nic innego oprócz Niego. I tylko tak trudno było mi to pojąć jak to możliwe, że On stawia przede mną TAKICH ludzi. Nigdy tego nie chciałam. Dzisiaj wiem, że to też jest potrzebne.
I nawet jeśli w Niego nie wierzysz to czasem musisz się tak złamać. Ci ludzie muszą Ci się przytrafiać żebyś poczuł ból. Nawet jeśli popełnisz ten sam błąd setki razy. I setki razy zaufasz komuś, kto w teorii nie powinien Ci się przytrafić. Oni są Twoją życiową lekcją. I dopiero wtedy podniesiesz się ze swojego złamania, gdy pozwolisz temu bólowi się rozejść od końców stóp aż po czubek głowy. Dopiero się naprawisz, gdy zrozumiesz, że to było Ci potrzebne. Złamane kości zrastają się mocniejsze i trudniej za każdym razem o ich uszkodzenie. Złamany człowiek, gdy powstaje staje się silniejszy. Trudniej go skruszyć. I chociaż to wciąż będzie się działo, z każdym razem będzie coraz łatwiej się podnieść.

Są ludzie, którzy nie powinni Ci się przytrafić. A jednak oni MUSZĄ znaleźć się w Twoim życiu.